با هوش مصنوعی بنویس، اما صدای خودت را نگه دار
چطور از هوش مصنوعی در نوشتن استفاده کنیم بی‌آنکه متن‌ها شبیه هم شوند و صدای واقعی نویسنده از بین برود.
متنی که امروز می‌نویسی، فردا شبیه متن دوستت است، که شبیه متن رقیبش است. همه از یک ابزار پرده برداشته‌اند و نتیجه یک چیز شده: دریایی از جمله‌های درست و بی‌خاصیت. سؤال مهم این نیست که آیا از هوش مصنوعی استفاده کنی یا نه؛ سؤال این است که کجای کار را به آن بسپاری و کجا را نه.
چیزهایی که واقعاً به آدم پیشنهاد می‌دهی را خودت بنویس
تجربه، نظر و قضاوت تو را هیچ مدلی ندارد. وقتی می‌نویسی «این کار برای من جواب نداد چون…» یا «اگر جای تو بودم، اول فلان را انجام می‌دادم» — این بخش‌ها را باید از دهنت دربیاید. همین چند جمله، کل تفاوت محتوای تو با محتوای دیگران است.
کارهای خسته‌کننده را بسپارش
- پیش‌نویس اولیه وقتی هنوز نمی‌دانی چه می‌خواهی بگویی
- پرسیدن سؤال‌های اولیه برای فهمیدن یک موضوع تازه
- ویرایش دستوری و پیدا کردن جاهای پرت متن
- پیشنهاد چند عنوان مختلف برای یک مقاله
یک قاعده‌ی ساده برای متن نهایی
قبل از انتشار، متن را یک بار بلند بخوان. هر جمله‌ای که در گفت‌وگوی واقعی هرگز نمی‌گفتی را خط بزن یا بازنویسی کن. اگر جایی «باید بگویم که…» آورده‌ای که هیچ چیز تازه‌ای نمی‌گوید، پاکش کن. متن کوتاه‌تر و شخصی‌تر، هم خوانده می‌شود هم به خاطر می‌ماند.
هوش مصنوعی مثل یک کارآموز سریع است: پیش‌نویس را خوب و سریع می‌دهد، ولی تصمیم نهایی و مسئولیت حرف، همیشه با خودت می‌ماند.
در دوره نویسندگی یک جلسه‌ی کامل به همین موضوع اختصاص دارد: گردش‌کار نوشتن با ابزارهای هوشمند، بدون اینکه صدای تو در متن گم شود.